Paiz

1.

บทความนี้เกิดขึ้นอย่างกระทันหัน !

 

ปกติเวลาเจออะไรที่ประทับใจแบบเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวแล้ว

หรืออยากจะพูดเรื่องบางอย่างที่คิดว่าการพิมพ์เล่าน่าจะดีกว่าการหาเวทีปราศรัย

ผมมักจะจดเก็บไว้ก่อนแล้วค่อยกลับมาเขียนในหลายวันให้หลัง

 

ซึ่งหลายครั้งที่กลับมาเปิดดูหาเรื่องที่จะนำมาเขียนก็จะพบวลีแปลกๆ

ที่แม้แต่ตัวเองก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร

(ครั้งล่าสุดเจอ "โจรปล้นขันหมาก" คืออะไรของมึงวะ ?)

 

แต่บางเรื่องที่เขียนก็ไม่ได้เก็บดองจนเรื่องขึ้นราหรือหมดอายุความอิน

ความประทับใจบางอย่างเกิดขึ้นที่นั้น, ตรงนั้น

บทความที่ตามมาก็เกิดขึ้นมาที่นั่น, ตรงนั้นเช่นเดียวกัน

 

มันเป็นความรู้สึกสดใหม่ที่ไม่ต้องรอให้ตกตะกอน

ไม่ต้องเรียบเรียงเรื่องในหัวก่อนเขียน

เราแค่เขียนมันไปอย่างที่เรารู้สึก

ใช่, เราควรจะทำไปอย่างที่เรารู้สึก

 

และนี่คือความรู้สึก

ของผมในเวลาใกล้เช้าครับ

 

 

2.

เพิ่งดูหนังเรื่อง 500 days of summer มาครับ

ไม่อยากจะเล่าเรื่องย่อ เพราะเรื่องมันไม่มีอะไรให้เล่า

และไม่ต้องกลัวการ Spoil ใดๆ ทั้งสิ้น เพราะตัวหนังมีการ Spoil ตัวเองตั้งแต่ฉากแรกๆ แล้ว

 

หนังเกี่ยวกับห้าร้อยวันของผู้ชายคนหนึ่งกับหญิงที่ชื่อ Summer

(เนื้อเรื่องตรงกับชื่อเรื่องยังกับแปลมาจาก Google Translate)

มันพูดถึง ความสัมพันธ์ ระหว่างชายกับหญิง

ไม่ต้องห่วงว่ามันจะเป็นหนังรักเกลื่อนกลาดที่พบเห็นได้ทั่วไป

เพราะว่ามันน้ำเน่าและสามัญมากจนทำให้คุณกลับมาคิดว่าเรื่องแค่นี้ก็นำมาทำหนังได้แล้วหรอ 

 

ความธรรมดานี้ทำให้หนังมีสเน่ห์จนทำให้เรามีส่วนร่วมได้ง่าย

และจะรู้สึกว่ายิ่งง่ายเข้าไปอีก สำหรับคนที่ใช้จ่ายวันเวลาไปกับใครสักคนเป็นช่วงเวลานานๆ

 

ในหนังเขียนไว้แค่ห้าร้อยวัน

แต่ของผม...

มันน่าจะมากกว่านั้นเยอะ

 

 

3.

 หนังได้พูดไว้ชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วว่า

 

This isn't a love story

but this is a story about love.

 

แต่ผมมั่นใจมากว่าในระหว่างที่ดู

ไม่มีใครเชื่อว่าหนังเรื่องนี้จะเป็นแบบนั้น

อย่างน้อยที่สุดมันน่าจะมีสักวันนึงที่หนังเรื่องนี้เกิดสิ่งที่เรียกว่ารักขึ้นมา

ในห้าร้อยวันที่ผ่านมา น่าจะมีอะไรแบบนั้นอยู่บ้าง

แต่สุดท้ายแล้ว หนังพูดถูก

มันไม่มีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นเลย 

 

 

4.

เคยเริ่มต้นความสัมพันธ์กับใครด้วยข้อกำหนดมั้ยครับ

ข้อกำหนดที่ทำให้การจากกันในภายหลังกลายเป็นเรื่องโมฆะ

ยกตัวอย่างเช่น

"ลองคบกันดูก่อน ถ้าไปไม่ไหวค่อยเลิกกัน"

"ผมไม่สัญญานะ ว่าต่อจากนี้เราจะเป็นแบบไหน แต่ลองคบกันดูก่อนก็น่าจะดี"

 

ด้วยความที่เคยเป็นทั้งผู้พูดและผู้ฟังในประโยคทำนองนี้จึงเข้าใจความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย

เราต่างรู้ข้อแม้ของความสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว

แต่ส่วนมาก เราเลือกที่จะเสี่ยง

แม้เราจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่า สิ่งที่เราได้เสียไปนั้น

มันจะคุ้มกับการที่เราได้เดินไปหรือป่าวก็ตาม

 

 

5.

เคยคบกับใครเกินห้าร้อยวันมั้ยครับ

เคยผ่านการบอกรักหรือถูกบอกรักมาเกินร้อยครั้งกันมั้ยครับ

แล้วเคยประสพกับเหตุการณ์ว่าที่ผ่านมามันไม่ใช่อะไรอย่างที่เราได้เข้าใจไว้เลย

เป็นเราเองเสียอีกที่ทึกทักไปว่ามันเป็นแบบนั้นแบบนี้มั้ยครับ

 

มันเป็นความเลวร้ายที่สุดของการคิดไปเอง

เหมือนกับในฉากหนึ่งของหนังที่ได้พูดไว้ว่า

 

คุณรู้มั้ย สิ่งที่แย่สุดๆ

คือการที่ได้รู้ว่าสิ่งที่เราเชื่อมาตลอดนั้นเป็นเพียงสิ่งที่งี่เง่า

 

 

6.

ผมเชื่อว่าเราทุกคนต้องเคยได้เจอกับ Summer

Summer คือคนที่สอนให้เราได้รู้จักทั้งความรักและความไม่รัก

ทำให้เรารักเธอมากๆ และเกลียดเธอมากๆ 

ทำให้ชีวิตของเรามีฤดูกาล

 

เราต่างก็มี Summer เป็นของตัวเอง

 

อย่าไปเสียดายเวลาที่เราได้ใช้ไปกับฤดูกาลที่แล้ว

ไม่ว่าจะขาดทุนเท่าไร แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป

 

แม้จะค้นพบว่าเมื่อความสัมพันธ์ถึงเวลาที่ต้องยุติแล้ว

มันไม่เหลือของสัมนาคุณใดๆ ไว้ให้เรา

มันทิ้งไว้เพียงใบเสร็จที่มีราคาจ่ายเป็นชีวิต

 

ชีวิต... ที่ไม่ได้มีแค่ห้าร้อยวัน

 

 

7.

ตอนนี้สภาพอากาศร้อนที่รังสิตได้หายไปแล้ว

เปลี่ยนไปเป็นบรรยากาศฟ้าครื้มๆ เมฆเยอะๆ แทน

 

ฤดูกาลได้เปลี่ยนไปแล้ว...

เรากำหนดอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน

 

ฤดูกาลได้เปลี่ยนไปแล้ว...

และอย่าได้หวังเลยว่ามันจะเหมือนกันกับคราวก่อน

 

เหมือนกับหน้าร้อนในปีนั้น...

 

27 may 20125.51 am

 

 

 

 

 

นอกเรื่อง- พระเอกเรียนสถาปัตย์ที่มีความสามารถด้านการเขียน

แกให้เหตุผลที่ไม่อยากเป็นสถาปนิกกว่า

"เราจะทำสิ่งที่สร้างเสร็จแล้ววันนึงก็ต้องถูกทุกทิ้งไปทำไมกัน"

ซึ่งนั่นค่อนข้างถูกใจเด็กสถาปัตย์ที่ไม่ได้อยากเป็นสถาปนิกอย่างผมมาก

 

-มีประเด็นของหนังที่เกี่ยวกับเรื่องของความ POP แกพูดไว้อย่างไรอยากให้ไปฟังดูเอง 

และผมเห็นด้วยกับพี่แกทุกประการ

 

-สิ่งสุดท้ายที่สำคัญ

คุณ Summer ที่แสดงโดย Zooey นั้นน่ารักไม่ไหวแล้ว